Make Up 2 Make Up

Be the change you wish to see in the world (Mahatma Gandhi)


Leave a comment

De tweede lesdag

   De tweede lesdag begint met een kleine herhaling van gisteren en uiteraard een nieuwe stap. De wondere wereld van de kapper opent zich op alweer wonderbaarlijke wijze voor onze Nepalese vrienden. Met veel geduld en een flinke portie liefde krijgen ze inzicht in het knippen van lagen. Ze leren alles over de T-verdeling en over je ‘lengtegids’ meenemen. Er ontstaat een boeiend gevecht met het synthetische haar van onze Newari oefenhoofden.

DSC08338Om het voor hen wat levendiger en echter te maken doe ik een demo van de aangeleerde technieken op één van de deelnemers. Shri Maya heeft haar tot op haar achterste en biedt zich aan voor een nieuwe look. Dertig minuten later wordt haar transformatie met een luid applaus goedgekeurd. Plots lijkt iedereen een nieuwe snit te willen, ik veronderstel dat ons werk in de smaak valt.

Daarna gaan ze zelf aan de knip. Stap voor stap gaan we door de tweede basissnit. Het ene resultaat is al verrassender dan het andere. Alweer een leerrijke voormiddag.

DSC08364Na de lunch is het make-up tijd. Fabio besluit Sophie in zijn les te betrekken en laat haar demonstreren hoe zij een bruidsmake-up doet. Iedereen volgt geboeid. Fabio plaatst er zijn versie naast. Opnieuw wordt er ervaring en cultureel erfgoed uitgewisseld. De make-up lessen blijken een stuk vlotter en makkelijker te gaan dan de knipklassen. Make-up ligt blijkbaar iets beter in hun handen. Tegen het einde van de les zit iedereen netjes in de kleurtjes. Fabio maakt er een werkpunt van om het begrip ‘natuurlijk’ en ‘naturel’ in werkelijkheid om te zetten. Zij maken er een werkpunt van om rode en oranje lippen beslist niet op te geven. Een strijd die wordt vervolgd.

DSC08358We zijn vandaag een stuk beter uitgerust en aangepast dan gisteren en ronden onze dag af met een ontdekkingstocht door de winkeltjes van Thamel. Een vruchtbare zoektocht die we verzegelen met een authentieke Nepalese Dal Bhat. De traditionele maaltijd bij uitstek. Een rijsschotel met linzen, groenten, kip, pickels en spinazie. Onze magen passen zich volledig aan. Heerlijk.

Advertisements


Leave a comment

De eerste lesdag

DSC08298Vandaag is de eerste lesdag. Wanneer we bij Cafe Mitini aankomen, blijkt bijna iedereen reeds aanwezig te zijn. Een hele prestatie want er is zoiets als ‘op tijd’ en ‘Nepali tijd’, een zeer rekbaar begrip.

In de voormiddag werken we rond kapperstraining terwijl in de namiddag Fabio de make-up opleiding voor zijn rekening neemt. Iedereen is zeer ongeduldig en aanwezig. Ik begin de les bij het begin zoals het hoort. Zo kam je haar. Zo maak je juiste verdelingen en zo hou je je kam en schaar vast. Al snel wordt duidelijk wie gefocust is en voor wie het een uitdaging wordt. Ik dacht dat geduld voor mij een uitdaging was, hier is er duidelijk een andere norm. Het kost enorm veel moeite om hen te laten begrijpen dat ervaring en oefening van cruciaal belang zijn. Mijn pleidooi voor geduld gaat verloren in een dolkakelende, lachende, kleurrijke groep.DSC08304

Enkele deelnemers hebben talent. Op de oefenhoofden verschijnt hier en daar een rechte lijn. Voor anderen is er nog iets meer werk aan de winkel. Boeiend hoe deze diverse groep gonst van de energie. De meer gevorderden krijgen een extra opdracht.

De mensen van Cafe Mitini zorgen voor de lunch.

In de namiddag is het de beurt aan Fabio. Hij geeft eerst een demo en legt dan de basisprincipes uit. Ook hier zijn er mensen met verschillende niveaus aan het werk die de uitdaging interessant maken. Culturele achtergrond die anders zijn dan de onze, zorgen voor andere opvattingen en visies over esthetiek en schoonheid. Debat en uitwisseling zorgen voor groei aan beide zijden. Zij leren iets bij over onze kijk op zaken, wij krijgen een inzicht in hun blik op de wereld.DSC08307

Daarna wordt er een oefening gedaan rond inzicht en kleurmatching. Een eyeopener en opnieuw een confrontatie met gebrek aan geduld. De basis is in hun ogen niet zo belangrijk, als er maar veel kleur aan te pas komt wordt iedereen blij. Wanneer Fabio een demo doet op Anjali waarbij hij een sobere maar mooie look creëert is de verwarring compleet. Waarom make-up gebruiken wanneer je geen kleur ziet? Een leermoment. Anjali wordt geïnterviewd door een Franse cameraploeg over haar leefsituatie als transgender en de uitdagingen waar ze mee dient om te gaan.DSC08314

Om half vijf zit de dag erop. Aandacht en concentratie worden moeilijk. We ruimen samen op en nemen afscheid.

Verrassend moe van onze eerste lesdag en met een lichte jetlag gaan we naar huis. Om zeven uur liggen we uitgeteld in bed en valt de nacht veel vroeger dan we gepland hadden.


Leave a comment

Café Mitini – Let the games begin!

Een goede nachtrust is elke keer opnieuw een zaligheid. We worden gewekt door een pittige zon die door de spleten van de gordijnen naar binnen piept terwijl de kraaien luid hun krakende lied zingen in de tuin voor onze kamer. Het is zeven uur en we zijn er helemaal klaar voor. We hebben afgesproken met Kim om elf uur in Café Mitini voor een eerste kennismaking met de groep waar we de komende weken mee zullen samenwerken.

Onderweg naar onze afspraak valt de evolutie en de vooruitgang mij onmiddellijk weer op. De weg waar ik jaren heb overgelopen is en stuk breder geworden, de trottoirs zijn netjes aangelegd zodat er geen putten en open rioolgaten meer zijn. De voetpaden zijn breder en op veel plaatsen zijn er afspanningen gebouwd die vermijden dat je de weg wordt opgeduwd. Veel huizen ontbreken een stuk van hun voorgevel omdat ze gedeeltelijk zijn afgebroken om de weg te verbreden. De vooruitgang doet zijn werk. Aan de Franse ambassade is er een versmalling want zij vertikten het om een meter grond af te staan…

Het Mitini project is een Koreaanse onderneming en schitterend initiatief. Het is een prachtig gerenoveerd gebouw met een naaiatelier, een modeontwerpschooltje, een opleiding voor gidsen, een cafe en een kleine winkel waar ze degelijke spullen verkopen die door de deelnemers zijn gemaakt. Wij mogen het klaslokaal gebruiken op de derde verdieping.

We worden door de vriendelijk Jina ontvangen en rondgeleid. Kim heeft alles perfect voorbereid. Fijn om met getalenteerde en gemotiveerde mensen te mogen samenwerken.

Om één uur sijpelen de deelnemers in kleine groepjes binnen. Joshma is de eerste die ik zie. Hij is mijn vertaler van dienst en reeds zes jaar zeer actief binnen Make Up 2 Make Up. Hij is er bij van het begin. Een blij weerzien. Ook Malaika is er van dag één bij. Een make-up talent dat door de samenwerking met onze organisatie helemaal is opengebloeid. De rest van de twintigkoppige groep is een kleurrijke verzameling van jongens, vrouwen, gays, lesbiennes en transgenders. Diversiteit op zijn best.

De namastés vliegen in het rond. Er wordt gekwetterd en gegibberd. Iedereen stelt zich kort voor en we polsen naar hun ervaring en de verwachtingen voor de komende dagen. We ontmoeten ook nog Anjali en Sofie. Vriendinnen van het eerste uur en mooie succesverhalen van Make Up 2 Make Up. Er wordt uitgebreid bijgepraat, georganiseerd en afspraken gemaakt. We duiken in een kleine taxi de stad in op jacht naar nog wat last minute spullen die we nodig hebben voor de les. Onderweg vertelt Sofie dat ze graag een eigen shop wil openen waar ze producten kan verkopen en make-up en haar kan doen. Deze dame is duidelijk gegroeid. Zowel persoonlijk als in haar ambitie. We zijn op de goeie weg.

Het belooft een boeiend avontuur te worden. Zij zijn er duidelijk klaar voor, wij zijn er klaar voor, let the games begin.


Leave a comment

Brussel – Kathmandu

Eindelijk is het zover. Maanden hebben we er naar uitgekeken en ons voorbereid. Na bijna drie jaar terug naar Nepal. Het heeft drie jaar geduurd omdat er onderweg heel wat obstakels en uitdagingen dienden aangepakt te worden, maar nu zijn we er klaar voor. Er zijn terug wat fondsen op onze rekening, wat het grootste obstakel was, en mijn gezondheid, die het bij het laatste bezoek zeer zwaar te verduren kreeg, is weer helemaal op punt.

Deze keer gaat Fabio mee. Hij neemt de make-up lessen voor zijn rekening, wat het werk voor mij een stuk gemakkelijker maakt.

’t Is zondagavond iets na vijf wanneer we hem thuis oppikken. Vlak voor vertrek hebben we nog ontdekt dat we elk dertig kilo mogen meenemen, wat een fijne verrassing is. Het geeft ons de mogelijkheid nog wat extra kadootjes voor onze Nepalese vrienden mee te nemen. Met vijftien kilo kleding en vijftien kilo kappersmateriaal in een gigantische koffer neem ik afscheid van Antwerpen.

Op weg naar de luchthaven is de opwinding duidelijk te voelen. Er wordt gegiecheld en gelachen en we overlopen nog snel of we alles juist hebben gepakt. Nog een laatste knuffel met de familie en daar gaan we. Alsof het universum ons wil voorbereiden op de chaos van Kathmandu staat er een eindeloze rij aan de incheckbalie. Het oosten roept en lokt. We vliegen naar Abu Dhabi en na een kleine tussenstop eindbestemming Kathmandu. We kunnen niet landen want het is te druk en vliegen nog 35 minuten rondjes boven de stad. De heldere lucht geeft ons een prachtige impressie van de besneeuwde toppen van het Anapurnagebergte. Om zestien uur zetten we eindelijk onze voeten neer op Nepalese grond. We kopen een vijftien dagen visum, pikken onze bagage op, slippen door de douane en twee uur later dan voorzien worden we door een breedlachende Kim verwelkomd met bloemenkransen, knuffels en geschenkjes. Heerlijk.

Het eerste wat me opvalt is dat de taxi’s er een stuk nieuwer en groter uitzien dan vroeger. Er is iets veranderd in dit land, zoveel is zeker. Het verkeer is nog altijd hetzelfde. Te druk, te veel en te luidruchtig, maar het geeft tegelijk een gevoel van herkenning en thuiskomen. De vervuiling en de smog maken het plaatje helemaal af.

Ons hotel in Newari stijl is een oase van rust. In onze gezellige kamer slaan we ons hoofdkwartier op voor de komende twee weken. Ondertussen hebben we ook een tijdsprong gemaakt en zijn we een dag verder alsof 26 oktober amper heeft bestaan . Onze keiharde bedden geven ons een welverdiende rust.